R.I.P. Daniel Castellani
Met droefheid in het hart hebben wij het overlijden van vernomen van Daniel Castellani. De Argentijnse coach, die bij onze club werkte in 2016 en 2017, verloor op 25 juni de strijd tegen kanker. Hij was pas 65 geworden.
Castellani nam in 2016 het roer over van Giovanni Torchio als hoofdcoach en bouwde een team rond Wout Wijsmans, Jelte Maan en zijn landgenoten Nicolas Bruno, libero Facundo Santucci en ook zijn zoon Ivan. Vooral de aanwerving van jong talent Kamil Rychlicki bleek een schot in de roos.
Meteen bij aanvang van het seizoen verrasten we landskampioen Roeselare in de Supercup. Dat seizoen leidde hij ons na drie mindere seizoenen terug naar de titel- en bekerfinale. Zijn assistent Joel Banks nam het jaar daarop de sportieve leiding over en zette het werk van de Argentijnse topcoach in de volgende jaren om in twee landstitels.
Castellani bouwde een indrukwekkend palmares op als speler én als coach. Als speler veroverde hij met Argentinië brons op het WK van 1982 en op de Olympische Spelen van Seoel 1988.
Als trainer boekte hij grote successen in Europa, met als uitschieter drie opeenvolgende landstitels en twee bekers met Belchatow in Polen. Dat leverde hem een aanstelling op tot Pools bondscoach en in 2009 won hij EK-goud met dat land.
In 2013 won hij nog een Poolse beker met ZAKSA Kedzierzyn. Bij het Turkse Fenerbahçe Istanbul won hij 2012 de Turkse landstitel en in 2014 de Europese Challenge Cup. In Italië werd hij vice-landskampioen met Sir Safety Conad Perugia.
Na zijn doortocht in Maaseik ging Castellani aan de slag in Brazilië, waar hij vicekampioen werd met Taubaté Funvic. Daarna keerde hij terug naar Europa, waar hij opnieuw in Polen (Olsztyn), Turkije (Fenerbahçe) en Griekenland (Olympiakos Piraeus) aan de slag ging.
In 2023 werd hij aangesteld tot Argentijns bondscoach bij de vrouwen en ook daar kende hij succes: goud op de Panamerikaanse Spelen van 2023 en 2024, goud in de Zuid-Amerikaanse beker 2025.
Met Castellani verliest Argentinië en het volleybal een echt boegbeeld. GREENYARD Maaseik zal hem altijd herinneren voor de gedrevenheid waarmee hij onze club in het midden van vorig decennium weer naar de top stuwde.
Dankuwel, Daniel. Rust zacht.
