Volgend jaar een best of 7?

<p>Foto Lieven Stroobant</p>

Het was spannend en geweldig. Onwaarschijnlijk en onbeschrijfelijk. Adembenemend en bloedstollend. Onwezenlijk en hallucinant. En ga zo maar door…

Supporters en neutrale volleyballiefhebbers kregen de voorbije twee weken een spektakelstuk voorgeschoteld dat geen mens vooraf voor mogelijk hield.

Wij onthouden van de eerste match uiteraard onze geslaagde comeback na een uitzichtloze 11-5 in de tiebreak. Van de vierde match die 33-35 in de eerste set en hoe Verhanneman compleet over de rooie ging (en eigenlijk vervroegd naar de douches had gemogen) na een zonder meer terecht afgefloten, overduidelijk potje handbal van Coolman.

Van de vijfde match onthouden we uiteraard de uitzinnige vreugde-uitbarsting maar toch vooral dat onze spelers na 2-0, met het water aan de lippen, de kopjes niet hebben laten hangen. Ze hebben zichzelf daarmee allicht de mooiste beloning uit hun hele carrière cadeau gedaan. En onze coach ging letterlijk door de knieën. Van emotie.

Je kunt nu eenmaal niet alles winnen, en de manier waarop je omgaat met verlies toont hoe rijp je écht bent als mens en als coach. In Roeselare had iemand na dat allerlaatste punt bij de pinken moeten zijn om hun begrijpelijk gefrustreerde coach op te vangen en tegen zichzelf te beschermen. Dat tenenkrommend interview na de wedstrijd zal 'm nog een tijdje blijven achtervolgen, vrezen we. Al beschouwen we de wekenlang opgebouwde spanning en alle emoties van de laatste week wel als een tamelijk valabel excuus.

Wat wij van deze finales 2019 echter vooral zullen onthouden, is het noodlot, hét moment dat ongetwijfeld medebeslissend is geweest voor de afloop van deze best of five: de knieblessure van Ruben Van Hirtum. Zó jammer en zó onrechtvaardig. Een niet te vatten afknapper voor iemand die maandenlang naar zijn laatste krachttoer had uitgekeken. Ontreddering in zijn team dat die avond logischerwijze geen schijn van kans meer had. En alsof dat nog niet volstond, werd deze blessure de directe aanloop naar een onverkwikkelijk spelletje hineininterpretieren van een reglement dat kennelijk méér dan een paar extra komma's en punten kan gebruiken…

Deze best of five was hoe dan ook onvergetelijk. Zouden we de eindstrijd van het kampioenschap volgend jaar daarom nog wat langer laten duren? Nog een extra uit- en thuismatch toevoegen? Een best of seven? Het was in elk geval nog niet saai aan het worden, neen verdorie. Maar iederéén zat intussen wel op z'n tandvlees. Fysiek én mentaal. Nog een extra week van dit soort stress? Neen, dank u. (PiP)

 

Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie

Powered by HostYou - Webbuilding & Design by ZuPP - Mastered by MVe/PMa - Engineering by Co-Ko - Copyright © 2018

CONTACT

 

Volleybalclub GREENYARD Maaseik

Sportlaan 10 - 3680 Maaseik

T: 0032 (0) 89 56 26 78

F: 0032 (0) 89 56 10 59

E: info@vcgreenyardmaaseik.be